وضعیت فعلی بین حکومت اسلامی(که اصرار دارد ایران نامیده شود) و جامعه جهانی(آمریکای سابق) از دو دیدگاه متفاوت و شاید متضاد قابل بررسی است.
با نگاه خوش بینانه به اینهمه جنگ و جدل می توان درگیری های در جریان  را از خیابان های بیروت و بغداد گرفته تا آبهای اروند رود و خلیج فارس و از وین گرفته تا نیویورک در راستای کسب برگهای مهمتر برای بازی مذاکره دانست. مذاکره ای که دیر یا زود آغاز خواهد شد.
اما اگر بدبینانه به این قضایا نگاه کنیم مسیر در جریان گام های آرامیست به سمت یک رویارویی تمام عیار نظامی. مسیری که جنگ سالاران پنتاگون و سیاستمداران کاخ سفید بارها و بارها با سرعتهای کمتر و بیشتر پیموده اند و جنگ های بیشمار تفنگداران دریایی ایالات متحده در گوشه و کنار جهان آغاز کرده اند موید این نکته است.
اختلافات بنیادینی که این دو نظریه با هم دارند نباید ما را از این نکته غافل کند که هر دو نگاه به طرفین هشدار می دهد که وضعیت فعلی( نه جنگ، نه صلح) قادر به ادامه حیات نیست. اما نمی توان دقیقاً آینده را پیشبینی کرد چرا که برخلاف حرکت تدریجی سیاست ایالات متحده به سمت عقلانیت،  حکومت اسلامی با سرعت اشتباهات حماقت بار صدام و طالبان را تکرار می کند.

حرف آخر: ای به داد من رسیده، تو روزای خود شکستن